કરે જીવ તો એકધારા ઉધામા ,
ભમે કાળ માથે ખબર ક્યાં રહે છે ?

પ્રણય પાન કરવા પુરાશે કમળમાં ,
પછી જીવતો એ ભ્રમર ક્યાં રહે છે ?

મિલન કાજ સળગે પતંગા ભલે પણ ,
શમા પાસ એની કબર ક્યાં રહે છે ?

અહીં સજ્જનો ,શઠ ,ભગત ,રંક ,રાજા ,
કહો કોઈ ‘ મરમી ‘ અમર ક્યાં રહે છે ?

આખર તો એ નારી છે .

ખુશબો આપી ફૂલોએ ,

ખૂબ હવા શણગારી છે .

વિરહી પળમાં સધિયારો ,

તારા ઘરની બારી છે .

ઘરની શોભા ને વૈભવ ,

બાળકની કિલકારી છે .

હું પદ ‘મરમી’ છોડી જો ,

આખી દુનિયા તારી છે .

એક ઝરણું આ હૃદયમાં ખળખળે છે .

સહુ પ્રથમ જ્યાં આપણે ભેળા થયેલા ,

ત્યાં હજીયે પ્રેમનો દીપક બળે છે .

વાદળાં ઘેરાય જ્યાં આકાશમાં ત્યાં ,

કેટલાં સ્મરણો અહીં ટોળે વળે છે !

જીવતર આખું ય મઘમઘ થાય છે આ ,

ફૂલ શી ફોરમ પ્રણયમાંથી મળે છે .

હોય છે ‘મરમી’ મિલનની એ જ ફલશ્રુતિ ,

જાતનો સઘળો અહં ત્યાં ઓગળે છે .

સ્વયંને ઉકેલીને ભીતર પ્રવેશો .

લગીરેય શ્રદ્ધા બચી હોય બાકી ,

અગન તાપ ઝેલીને ભીતર પ્રવેશો .

ન હો ડૂબવું તો પહોંચો કિનારે ,

મરણ દાવ ખેલીને ભીતર પ્રવેશો .

હશે ગેબ વાતો ને ઝળહળ બધું ત્યાં ,

અહમ દૂર મેલીને ભીતર પ્રવેશો .

મદદ માગવા કોઈ સામે ધરે કર ,

બની જાવ બેલી ને ભીતર પ્રવેશો .

પલળવું ન બે ચાર છાંટા પડે ત્યાં ,

મચી હોય હેલી ને ભીતર પ્રવેશો .

મળી જાય ‘મરમી’ અમી દ્રષ્ટી એની ,

ખુલી જાય ડેલી ને ભીતર પ્રવેશો .

એક કોમળ સ્પર્શનો ઉન્માદ પણ શું ચીજ છે !

આંગણે આવી કરે ના વાત એ મંજૂર છે ,

મૌન દ્વારા ચાલતો સંવાદ પણ શું ચીજ છે !

ભીંજવી દે , છો પછી કોરી હથેળી આપણી ,

હાથમાં હો હાથતો વરસાદ પણ શું ચીજ છે !

રૂઠવાનું તો પ્રણયમાં સાવ  સહેજે હોય છે .

કિન્તુ, હોઠે આવતી ફરિયાદ પણ શું ચીજ છે !

એટલે તો બહુ ગમે છે હર પળો એકાંતની ,

વાહ ! તારી જેમ , તારી યાદ પણ શું ચીજ છે !

સાદ પાડે ને  છતાં દેખાય ના ‘ મરમી ‘ કશે ,

ભીતરેથી આવતો આ નાદ પણ શું ચીજ છે !

દોટ મૂકી જીવતાં ઘડિયાળ કાંટે ,
સહુ સમયની લાશ લઇને નીકળે છે .

સ્વાર્થના સંબંધ સમજીને મહોબ્બત ,
સાવ ઝૂઠી હાશ લઇને નીકળે છે .

લાગણી નામે અહીં ખેલાય સટ્ટો ,
જીતની ડંફાશ લઇને નીકળે છે .

ખોખલું ખાલીપણું માથે ઉપાડી ,
હાથમાં હળવાશ લઇને નીકળે છે .

રૂપ દર્પણમાં ત્વચાનું જોઇ ‘મરમી’ ,
ગાલ પર લાલાશ લઇને નીકળે છે .

તે   પછી   ફંટાય   છે  ઇશ્વ્રર   તરફ .

અંધ આંખો જોઇ ના શકતી ભલે ,

ટેરવાં લઇ જાય છે ભીતર તરફ .

ફૂલ   એની  જાત    નીચોવે  પછી ,

થાય છે સાચી સફર અત્તર તરફ .

જે વસે છે કાચના ઘરમાં સતત ,

મન સદાયે હોય છે પથ્થર તરફ .

તો   બધાં  પ્રશ્નો   વધારે    આવશે ,

જો તમે આગળ વધો ઉત્તર તરફ .

જે તરફ ડગ માંડવા હો માંડજો ,

આખરે  તો   પૂગશો  નશ્વર   તરફ .

પાનખર   ‘મરમી’  નહીં   છૂપી  રહે ,

હો નજર જો પર્ણની   મર્મર  તરફ .

નજર હોય ભીતર મળી જાય રસ્તો .

અજાણી સફરમાં મળે સંગ તારો ,

ચરણ જ્યાં વળે ત્યાં વળી જાય રસ્તો .

હશે જો દશા ને દિશા બેઉ સાચી ,

બધી અડચણોને ગળી જાય રસ્તો .

કદી ગુલમહોરી ક્ષિતિજ પાર કરવા ,

સમી સાંજના ઓગળી જાય રસ્તો.

જરા ક્યાંક બાળક બની જાવ બન્ને ,

તુરત થાય હલ, નીકળી જાય રસ્તો.

કદમ એમ મંઝિલ ભણી માંડ ‘મરમી’,

ભરે ડગ અને ઝળહળી જાય રસ્તો. 

આગ ભીતર ભડભડે જ્યાં , ત્યાં ગઝલ સર્જાય છે.

એ શિલા પાછી અહલ્યા થૈ જવાની સ્પર્શથી,

રામનાં ચરણો અડે જ્યાં , ત્યાં ગઝલ સર્જાય છે.

દૂર જોજન હો ભલે, પણ ઠેસ વાગે જો તને,

ફાળ મુજ હૈયે પડે જ્યાં , ત્યાં ગઝલ સર્જાય છે.

પીઠ પર બેસી જશે વૈતાળ માફક કાફિયા,

વિક્રમી અર્થો જડે જ્યાં , ત્યાં ગઝલ સર્જાય છે.

કિંમતી હીરા સરીખા શબ્દ “મરમી” છે બધા,

ઘાટ સુંદર સાંપડે જ્યાં , ત્યાં ગઝલ સર્જાય છે.